Buddyzm…

Buddyzm…
Siddhartha Gautama żył około 500 roku przed nasza erą – on to stworzył podstawy buddyzmu. Budda to tyle co “przebudzony”. Podstawę buddyzmu stanowią “cztery szlachetne prawdy” ukazujące cierpienie człowieka i drogę do uniknięcia cierpienia poprzez “oświecenie”, do odkrywania, ze cierpienie jest iluzją. Owo “oświecenie” pomimo wielu odmian buddyzmu jest podstawa religii. Buddyzm nie wymaga wiary w bogów, która to może być istotna tylko o tyle, o ile pomaga w osiągnięciu “oświecenia”. Ważniejsze od wary jest okazywanie współczucia innym czującym istotom, oczywiście nie tylko ludziom.

Według buddyzmu podstawą wszelkiego istnienia jest świetlista, pozytywna i twórcza pustka (śiunya, śiunyata) – taki stan, w którym umysłu nie zakłócają żadne przeszkody – ani myśli ani uczucia. W osiągnięciu takiego stanu przeszkadza uwikłanie człowieka w cierpienia i namiętności – świat złudzeń – iluzja (maja). Przebywanie w obrębie “maja” nie daje szczęścia albowiem każdy stan jest naznaczony jego brakiem lub przeciwieństwem np.: miłość – strachem o jej brak, narodziny – śmiercią etc. Aby działanie było właściwe trzeba zobaczyć rzeczy takimi jakie są zatem znaleźć się w stanie “oświecenia”

Taoizm…

Taoizm…
Lao-Tsy /Laozi/ urodzić się miał około 600 roku przed narodzeniem Chrystusa – czy żył na pewno nie wiadomo, legenda głosi że… Zacytuje tu co o Laozi /Stary mistrz/ pisał Czuang-tsy: „Wszyscy ludzie biorą to, co pełne, on sam jeden wybrał to, co puste. Nie gromadził i dlatego miał nadmiar i to jakże wspaniały nadmiar! Postępowanie jego było pełne godności, lecz bez wysiłku. Nie uprawiał działania i śmiał się z przemyślnej zapobiegliwości. Wszyscy ludzie szukają szczęścia, on jeden osiągnął całkowitość swej natury przez uleganie przyrodzonemu biegowi rzeczy. Głębię uważał za podstawę, a umiarkowanie za regułę. Mówił: to co twarde będzie rozkruszone, a to, co ostre, stępione. Był zawsze łagodny i wyrozumiały dla wszystkich i nigdy nie był napastliwy w stosunku do innych”
Legenda głosi również, że to on zawędrował do Indii , gdzie uczył Siddharthę Gautamę, który w wyniku tych nauk doznał objawienia i stał się Buddą.

Zatem istotą taoizmu jest budowanie takiej harmonii ze światem, która przejawia się w “wuwei” – działaniu bez przeciwdziałania, bez wysiłku – tylko niezbędnymi środkami; oraz widzenie świata jako yin i yang – zbioru przeciwieństw /noc-dzień, niebo-ziemia, kobieta-mężczyzna, uległość-aktywność/.